Σε οικόπεδο 195 τ.μ. στον αστικό ιστό της πόλης της Θεσσαλονίκης ζητήθηκε από τον ιδιοκτήτη η μελέτη δυο όμοιων, αλλά ανεξάρτητων κατοικιών, για τα τέκνα του. Η σχεδιαστική πρόκληση ήταν η διασφάλιση ισότητας σε συνάρτηση με την ποιότητα, το διαχωρισμό των τετραγωνικών μέτρων και τη λειτουργικότητα, λαμβάνοντας υπόψη τους πολεοδομικούς κανονισμούς.
Οι κατοικίες σχεδιάστηκαν με τυποποίηση στις κατόψεις, με το ισόγειο να περιλαμβάνει τους χώρους διημέρευσης. Το σαλόνι τοποθετείται στην μπροστά όψη του κτιρίου, που γειτνιάζει με το δρόμο, ενώ η κουζίνα βρίσκεται στην πίσω όψη του κτιρίου που οδηγεί στην πίσω αυλή. Στον πρώτο όροφο, τοποθετούνται οι χώροι ανάπαυσης και τα λουτρά.
Ογκοπλαστικά, οι δύο κατοικίες διακρίνονται για την κεκλιμένη στέγη και την κοινή σχεδιαστική γραφή, με σημαντικές διαφοροποιήσεις που τις καθιστούν μοναδικές. Στην κύρια μπροστινή όψη, δημιουργείται μια εσοχή, η οποία στο ισόγειο φιλοξενεί χώρο στάθμευσης, ενώ στον όροφο δημιουργείται εξώστης, κοινός για τα δύο υπνοδωμάτια.
Στην πίσω όψη, η υποχώρηση του όγκου δημιουργεί κατώφλι και εξώστη κοινής εκτόνωσης για τα υπνοδωμάτια και τα λουτρά. Εξωτερικά, χρησιμοποιήθηκαν υλικά όπως το εμφανές σκυρόδεμα και μεταλλικά κιγκλιδώματα και κουφώματα σε μπλε-γκρι απόχρωση, προσφέροντας μοντέρνα αισθητική με σεβασμό στην αστική κλίμακα.

Η μελέτη αφορά στο σχεδιασμό μιας κατοικίας σε οικόπεδο με έντονη κλίση, στην περιοχή των Καλυβών, στο Νομό Χανίων. Τα χαρακτηριστικά του οικοπέδου, που ορίζουν τις βασικές κατευθύνσεις σχεδιασμού, είναι η έντονη κλίση, ο προσανατολισμός του προς τη θάλασσα και οι δύο είσοδοι που προκύπτουν από το οδικό δίκτυο.

Βασική αρχή της σύνθεσης είναι η πλοκή των χώρων με τρόπο ώστε να ενισχύεται η ιδιωτικότητα των λειτουργιών σε συνδυασμό με την εκτόνωση προς την κύρια θέα. Η κύρια κατοικία αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα, ενώ ένα τρίτο φιλοξενεί βοηθητικές χρήσεις, κλειστό χώρο στάθμευσης και ένα ανεξάρτητο διαμέρισμα-ξενώνα. Ο κτιριακός όγκος δομείται ως μια ενότητα, ακολουθώντας την κλίση του εδάφους, ενώ έντονες ογκοπλαστικές χειρονομίες και μετατοπίσεις επιπέδων, έρχονται να ορίσουν την κλίμακα της κατοικίας.
Η κύρια πρόσβαση της κατοικίας βρίσκεται στη νότια πλευρά του οικοπέδου και γίνεται μέσω ενός ειδικά διαμορφωμένου αιθρίου, ενισχύοντας την αίσθηση της εισόδου και της ιδιωτικότητας. Στο επίπεδο αυτό φιλοξενούνται οι χώροι ανάπαυσης, οι οποίοι εκτονώνονται προς τη θέα, το αίθριο και τα βατά φυτεμένα δώματα. Στο ενδιάμεσο επίπεδο βρίσκεται η περιοχή διημέρευσης, (καθιστικό, κουζίνα, τραπεζαρία) όπου οι χώροι οργανώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να λειτουργούν τόσο ως ανεξάρτητοι χώροι όσο κι ως μια ενιαία ενότητα. Το χαμηλότερο επίπεδο του κτιρίου τοποθετείται σε υψηλότερη στάθμη από αυτή του δρόμου, επιτρέποντας τη δημιουργία οπτικής φυγής προς τη θέα για το ξενώνα, ο οποίος διαθέτει ανεξάρτητη είσοδο. Η σύνδεση των επιπέδων πραγματοποιείται μέσω ενός εσωτερικού κλιμακοστασίου και εναλλακτικά μέσω της εξωτερικής διαμόρφωσης στη δυτική πλευρά του οικοπέδου, εξυπηρετώντας τα διαφορετικά σενάρια χρήσης.

Ο περιβάλλοντας χώρος και τα φυτεμένα δώματα έρχονται να λειτουργήσουν ως προέκταση της κατοικίας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν μια νέα κλίμακα στο σύνολο του όγκου, εξομαλύνοντας ταυτόχρονα την αίσθηση της έντονης κλίσης και ενισχύοντας το μικροκλίμα.

Το συγκεκριμένο έργο αποτελεί πρόταση μελέτης για επέκταση κατοικίας που βρίσκεται στα περίχωρα της Καβάλας. Η ανάγκη για νέους, λειτουργικούς χώρους οδήγησε σε μια σχεδιαστική πρόκληση που αφορούσε τόσο στην επέκταση όσο και στη διαχείριση της υφιστάμενης πέτρινης κατοικίας, που προϋπήρχε στο οικόπεδο.

Η βασική πρόκληση ήταν ο συγκερασμός του παλαιού με το σύγχρονο, η εναρμόνιση και την ανάδειξη του παλιού κτιρίου με το νέο. Ο νέος κτιριακός όγκος χωροθετείται παράλληλα με το υφιστάμενο πέτρινο κτίριο και συνδέεται μέσω ενός διαδρόμου από γυαλί, λειτουργώντας ως μια αόρατη άρθρωση και ενώνοντας αρμονικά το παλιό με το νέο. Αυτός ο γυάλινος ‘’λαιμός’’ δημιουργεί ένα αίθριο ανάμεσά τους, επιτρέποντας στο νέο κτίριο να τοποθετείται δίπλα άλλα και σε απόσταση από το παλιό, αναπνέοντας μέσα στον ελεύθερο υπαίθριο χώρο του οικόπεδου. Η νέα προσθήκη τοποθετείται μέσα στο πράσινο, με το πέτρινο κτίριο να λειτουργεί σαν φόντο, αναδεικνύοντας τη φυσική ομορφιά του τόπου.

Για τον υφιστάμενο όγκο, προτάθηκε η ανάδειξη της λιθοδομής με επανεμφάνιση και αρμολόγηση της πέτρας, ώστε να αναδειχθεί ο πέτρινος όγκος. Η προσεκτική ανακατασκευή του υφιστάμενου κτιρίου περιλαμβάνει και τη διατήρηση της ξύλινης στέγης με την προσθήκη μεταλλικών ελκυστήρων. Στον πέτρινο όγκο δημιουργήθηκαν νέα ανοίγματα ώστε να εξυπηρετούν καλύτερα τις νέες λειτουργίες και ορίστηκε μια νέα τυπολογία κουφωμάτων, ως μια κοινή γλώσσα που χρησιμοποιείται και στα δυο κτίρια.

Οι λειτουργίες της κατοικίας επαναπροσδιορίστηκαν και χωροθετήθηκαν εκ νέου δημιουργώντας μια νέα εμπειρία κατοίκησης, συνομιλώντας με το παλιό και το νέο σε σχέση με το πράσινο του τοπίου. Πάνω στην κύρια είσοδο της κατοικίας καδράρεται η θεά προς το πράσινο, μέσω του γυάλινου διάδρομου και των μεγάλων ανοιγμάτων του νέου κτιρίου. Ο χώρος διημέρευσης βρίσκεται υποβαθμισμένος στο πέτρινο κτίριο, ενώ ο χώρος της κουζίνας και της τραπεζαρίας βρίσκεται στη συνεχεία του ισόγειου επιπέδου, στο νέο όγκο, με άμεση σχέση με το πράσινο. Στο καινούριο κτίριο, φιλοξενείται και το εργαστήριο κεραμικής του ιδιοκτήτη, το οποίο επικοινωνεί με την κατοικία όμως λειτουργεί και με ανεξάρτητη είσοδο εξωτερικά. Ο χώρος ανάπαυσης βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο του πέτρινου όγκου, ενώ τμήμα του εκτονώνεται μέσω της άρθρωσης, στο δώμα του νέου όγκου, ενσωματώνοντας το φυσικό τοπίο στο άνω επίπεδο. Αυτή η αναδιάταξη των λειτουργιών επιτρέπει μια καλύτερη επικοινωνία με τον εξωτερικό χώρο.

Ο εξωτερικός χώρος σχεδιάστηκε προσεκτικά ώστε να ενσωματωθεί αρμονικά με την κατοικία, χρησιμοποιώντας στοιχεία όπως η πέτρα, το corten, το πράσινο και το στοιχείο του νερού, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και προσδοκίες. Το πλούσιο πράσινο και οι υπαίθριοι χώροι προσφέρουν μια όαση ηρεμίας και χαλάρωσης.

Το ξενοδοχείο βρίσκεται στη περιοχή της Κεφάλου στο νησί της Κω. Η ολοκληρωμένη μελέτη της ανακαίνισης του ξενοδοχείου, περιλαμβάνει τον επανασχεδιασμό και μια νέα προσέγγιση στη λειτουργικότητα και την αισθητική.

Η αποξήλωση εξωτερικών κλιμακοστασίων κι η αφαίρεση καμαρών, από τους υπάρχοντες όγκους που όριζαν τα μπαλκόνια των δωματίων, σε συνδυασμό με τον επανασχεδιασμό τους, καθόρισαν εκ νέου τις όψεις. Ο επανασχεδιασμός προσφέρει ιδιωτικότητα σε κάθε μπαλκόνι, ενώ ταυτόχρονα μεγιστοποιεί, στα αντίστοιχα δωμάτια, τη θεα προς τη θάλασσα. Η κύρια είσοδος τονίζεται με πλαίσια από ξύλινες δοκούς, οι οποίες ορίζουν την κίνηση στο εσωτερικό, ενισχύοντας την αβίαστη ροή από μέσα προς έξω και αντίστροφα.

Η ενσωμάτωση ξύλινων περγκολών, πέτρινων τοίχων και γήινων αποχρώσεων στις τοιχοποιίες, άλλαξαν την πρόσοψη του κτιρίου δημιουργώντας μια νέα οπτική ταυτότητα για το ξενοδοχείο. Φυσικά στοιχεία όπως η άμμος, το χαλίκι και το πράσινο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αναβάθμιση της συνολικής ατμόσφαιρας και στη διασφάλιση της ομαλής ενσωμάτωσης με το παράκτιο περιβάλλον.

Βγαίνοντας από το κεντρικό κτίριο, μια μεταλλική κατασκευή με πέργκολα φιλοξενεί τον χώρο του πρωινού, ενισχύοντας την αίσθηση του εσωτερικού-εξωτερικού και την ομαλή μετάβαση προς στην πισίνα. Ο χώρος της πισίνας επαναπροσδιορίζεται, με τη χρήση  ξύλινων στοιχείων και γήινων φινιρισμάτων, για να δημιουργήσει ένα φιλόξενο και ήρεμο χώρο για τους επισκέπτες. Ανάμεσα στην πισίνα και το beach bar προτείνεται ένα επιπλέον επίπεδο με ξαπλώστρες και ομπρέλες που συνδέει το κεντρικό κτίριο του ξενοδοχείου, την πισίνα και το beach bar.

Το beach bar σχεδιάστηκε ως μια ζωντανή επέκταση του τοπίου. Μια επιβλητική ξύλινη πέργκολα σε συνδυασμό με έπιπλα από ρατάν και γήινα υφάσματα, ορίζουν μια νέα περιοχή ανάπαυσης δίπλα στη θάλασσα. Οι ξύλινοι διάδρομοι τοποθετούνται στρατηγικά συνθέτοντας μια ομαλή μετάβαση σε όλο τον εξωτερικό χώρο του ξενοδοχείου που οδηγεί είτε στη θάλασσα είτε στις εξωτερικές επεκτάσεις του ξενοδοχείου (μπανγκαλόους) που βρίσκονται εκατέρωθέν του.

Σε όλη τη διαδικασία σχεδιασμού, πρωταρχική σημασία ήταν η διασφάλιση ενός εναρμονισμένου συνόλου, ώστε ο κτιριακός όγκος και οι εξωτερικές διαμορφώσεις να αποτελούν ένα σύνολο με το παραθαλάσσιο περιβάλλον. Η χρήση άμμου και χαλικιού στο σχεδιασμό του περιβάλλοντα χώρου ενισχύει περαιτέρω τη σύνδεση μεταξύ του κτιρίου και του φυσικού του περιβάλλοντος, δημιουργώντας ένα συνεκτικό, λειτουργικό και οπτικά ελκυστικό περιβάλλον.

Ο σχεδιασμός αφορά σε δύο όμοιες εξοχικές κατοικίες στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σε οικόπεδο με υφιστάμενο κτίσμα, στα όρια του αιγιαλού. Η δυνατότητα διατήρησης της θέας προς τη θάλασσα για το υφιστάμενο κτίσμα όρισε σχεδιαστικά τη γραμμική κι επιμήκη ανάπτυξη των λειτουργιών των κατοικιών, αφήνοντας ελεύθερο χώρο ανάμεσά τους. Ακόμη, η ογκοπλασία τους διαμορφώθηκε με τέτοιον τρόπο ώστε να μοιάζουν σαν δυο ελαφριοί όγκοι, ειδικά από την νότια πλευρά που συνορεύουν με το υφιστάμενο κτίριο. Γι αυτόν το λόγο, το επίμηκες ισόγειο διαχωρίζεται σε υλικό από τον υπόλοιπο κτιριακό όγκο χρησιμοποιώντας πέτρα και δίνοντας την αίσθηση μιας στιβαρής βάσης, πάνω στην οποία τοποθετείται ένας λευκός όγκος με ανοίγματα που περιλαμβάνει τον όροφο και τη σοφίτα.

Οι κατοικίες παρουσιάζουν κοινή τυπολογία κάτοψης. Η είσοδος στην κατοικία γίνεται από το ισόγειο, κάτω από το στεγασμένο χώρο που δημιουργεί ο όγκος του ορόφου και της σοφίτας. Το ισόγειο παραλαμβάνει τις κοινόχρηστες λειτουργίες της κατοικίας, το καθιστικό, την κουζίνα, το μπάνιο, ένα ξενώνα και μια μικρή αποθήκη. Οι χώροι του ισογείου εσωτερικά εκτονώνονται σε διαφορετικά σημεία του εξωτερικού περιβάλλοντα χώρου, δημιουργώντας ξεχωριστούς χώρους εκτόνωσης για κάθε λειτουργία και τονώνοντας την αίσθηση της ενοποίησης του μέσα με το έξω. Στον όροφο και τη σοφίτα τοποθετούνται τα  υπόλοιπα υπνοδωμάτια και μπάνια της κατοικίας. Στεγασμένοι ημιυπαίθριοι χώροι λειτουργούν μεταβατικά από το εσωτερικό στο εξωτερικό, προστατεύοντας  από τον ήλιο τους θερινούς μήνες. Η επιλογή και τοποθέτηση των ανοιγμάτων των κατοικιών έχουν διαχειριστεί με τέτοιον τρόπο, ώστε οι κατοικίες να μπορούν να εκμεταλλευτούν τη θέα, το φυσικό φως κι αερισμό, ταυτόχρονα όμως να διατηρούν την ιδιωτικότητα μεταξύ των κτιρίων, ώστε να μην υπάρχει άμεση οπτική επαφή.

Οι διαμορφώσεις στους εξωτερικούς χώρους αφορούν αφενός στις ανεξάρτητες εισόδους των κατοικιών, καθώς επίσης και σε υπαίθρια σαλόνια, χώρους ψησίματος με υπαίθριες τραπεζαρίες, και χώρους χαλάρωσης, προσφέροντας στον χρήστη της κατοικίας πολλές και διαφορετικές θερινές εμπειρίες σε κάθε επίπεδο και κάθε χώρο ξεχωριστά.

 

Πρόκειται για τη μελέτη των όψεων, των εσωτερικών και των εξωτερικών χώρων ενός από τα πιο κεντρικά και ιστορικά ξενοδοχεία της πόλης της Κω, τοπόσημο λόγω της θέσης του, μπροστά από τη μαρίνα του νησιού. Αφορά το ξενοδοχείο Kos Divine Hotel and Suites 5 αστέρων, μεγέθους 4000 τ.μ., δωδεκάμηνης λειτουργίας, μέλος του ομίλου Divine Hotels.

Οι σχεδιαστικοί άξονες βασίστηκαν στον εκσυγχρονισμό του κτιρίου χρησιμοποιώντας λεπτούς χειρισμούς. Στις όψεις, η πρόταση κινήθηκε αρχικά δημιουργώντας μια νέα επιβλητική είσοδο με γραμμικό χαρακτήρα, αφαιρώντας τα κιγκλιδώματα των μπαλκονιών και αντικαθιστώντας τα με γυαλί, αφαιρώντας αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως καμάρες στην όψη, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν με διακοσμητικό τρόπο στο παρελθόν, δημιουργώντας νέα ανοίγματα και τονίζοντας τμήματα της όψης με νέο ρυθμό, μέσα από το χρώμα και το φως. Στους εσωτερικούς κοινόχρηστους χώρους αντίστοιχα, προτάθηκε αφαίρεση διακοσμητικών γύψινων στοιχείων και παλιών ψευδοροφών, σχεδιάζοντας νέες οροφές, όπου ο φωτισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση και προσανατολισμό των κυρίων χώρων. Στους εξωτερικούς χώρους δημιουργήθηκαν χώροι σκίασης με στοιχεία πρασίνου και νερού, δημιουργώντας τόπους δροσιάς και ηρεμίας. Στο χώρο της πισίνας προτάθηκε η καθαρότητα του σχήματός της μέσω της αφαίρεση διακοσμητικών στοιχείων και η προσθήκη πλωτού καθιστικού. Το roof garden αποτελεί μια νέα προσθήκη του ξενοδοχείου, που το χαρακτηρίζει ένα μεγάλο γραμμικό τραπέζι καθώς και άλλα υπαίθρια σαλόνια, δημιουργώντας μια καθαρή δομή και έναν νέο πόλο έλξης τόσο για τους χρήστες όσο και για τους κατοίκους με ανεμπόδιστη θέα προς τη μαρίνα του νησιού.

Πιο συγκεκριμένα, στον εσωτερικό κοινόχρηστο χώρο σχεδιάστηκε εκ νέου, ο χώρος υποδοχής, η αίθουσα πρωινού, μπαρ, όπως επίσης και οι χώροι του VIP lounge και του γυμναστηρίου. Ο υφιστάμενος φέρων οργανισμός του κτιρίου, σε αρκετά σημεία ήρθε να οργανώσει τις παραπάνω λειτουργίες.  Από την νέα είσοδο διακρίνεται η reception, η οποία χρησιμοποιεί συνθετικά μια υφιστάμενη κολώνα, πάνω στην οποία στηρίζεται ο πάγκος εξυπηρέτησης. Η χρήση του μαύρου και του λευκού συμβάλλει στην αίσθηση ενός επιβλητικού και αιωρούμενου όγκου. Γενικότερα στο σχεδιασμό, το μαύρο χρησιμοποιείται ως γραφή για να ορίσει κάποια βασική λειτουργία (reception, bar, κατεύθυνση στις ψευδοροφές) και το λευκό για να ελαφρύνει το χώρο και να δημιουργήσει μια καθαρή αίσθηση. Η χρήση του ξύλου στις επενδύσεις τοίχων και οι ξύλινες λεπτομέρειες στο χώρο, έρχονται να δημιουργήσουν μια θερμή-οικεία ατμόσφαιρα στον εκάστοτε χώρο. Ακόμα, χρησιμοποιούνται μεταλλικά διαχωριστικά και πόρτες με ριγωτά γυαλιά, τα οποία επιτρέπουν το φως να εισέλθει εσωτερικα, διαχωρίζοντας ταυτόχρονα τους χώρους μεταξύ τους.

Σχετικά με το σχεδιασμό δωματίων, οι συνθετικές αρχές που ακολουθήθηκαν ήταν παρόμοιες με αυτές του υπόλοιπου ξενοδοχείου. Καθαρές φόρμες ειδικών ξύλινων κατασκευών, γήινες αποχρώσεις, μαύρα μεταλλικά στοιχεία και κρυφός γραμμικός φωτισμός που ενισχύει τις καθαρές σχεδιαστικές γραμμές, αποδίδουν στα δωμάτια μια αίσθηση χαλάρωσης και ηρεμίας.

Τέλος, ο φωτισμός χρησιμοποιήθηκε ως σχεδιαστικό εργαλείο στη συνολική σύνθεση. Εξωτερικά τονίζονται περιμετρικά οι ακμές του κτιρίου καθιστώντας τον όγκο του ευδιάκριτο και επιβλητικό. Εσωτερικά, το φως ορίζει τις κατευθύνσεις ενώ σημειακά έρχεται και υπογραμμίζει χρήσεις και λειτουργίες.

 

Επίβλεψη κατασκευής ΤΕΧΝΗΤΩΡ Ο.Ε.

Η κατοικία των 120 τ.μ βρίσκεται έξω από την πόλη των Χανίων στον οικισμό Αρώνι. Μελετήθηκε για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες μιας τετραμελούς οικογένειας. Ζητούμενο αποτελούσε ο σχεδιασμός μίας ισόγειας κατοικίας με σκεπή καθώς επίσης και μιας μικρής εκκλησίας.

Η μερική γειτνίαση με το δρόμο, ο προσανατολισμός του οικοπέδου καθώς και η υφιστάμενη πυκνή του βλάστηση, συνομιλούν με τις επιθυμίες των ιδιοκτητών και οδηγούν το σχεδιασμό προς μια συμφωνία κτιριακού όγκου, πλατειών, πορειών και φυσικού περιβάλλοντος, όπου εναλλάσσεται η εσωστρέφεια με την εξωστρέφεια.

Η δημιουργία μιας αλληλουχίας τεσσάρων διαφορετικών σε χρήση και υφή επιπέδων και οι μεταξύ τους σχέσεις, συμβάλλουν στη μετάβαση από το Βορρά προς τον Νότο και πιο συγκεκριμένα από τις περιοχές κοινόχρηστου χαρακτήρα προς την ιδιωτική κατοικία, αντλώντας αναφορές από την κλίμακα ενός μικρού οικισμού. 

Από Βορρά προς Νότο, στο ανώτερο επίπεδο τοποθετείται ο χώρος στάθμευσης με την περιοχή του barbeque. Στο δεύτερο επίπεδο αναπτύσσεται η μικρή εκκλησία με τον περίβολό της. Εν συνεχεία, διακρίνεται το επίπεδο της κατοικίας με την “προστατευμένη” περιοχή της εξωτερικής τραπεζαρίας, ενώ το κατώτερο επίπεδο συνιστά την εκτόνωση της κατοικίας προς το Νότο και τον εξωτερικό χώρο διημέρευσης. Οι ζώνες αυτές συνδέονται μέσω ενός ισχυρού νοητού άξονα ενώ παράλληλα μικρότερες πλακόστρωτες διαδρομές οδηγούν σε μικρότερους κήπους και δευτερεύουσες εξωτερικές χρήσεις.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της κύριας αυτής πορείας είναι η καθαρή συνέχειά της μέσα από τον κτιριακό όγκο, συμβάλλοντας στη διάσπασή του στους χώρους διημέρευσης και διανυκτέρευσης, βρίσκοντας εν συνεχεία, ξανά, τον εξωτερικό χώρο. Οι δύο αυτές κτιριακές ενότητες αναπτύσσονται κάθετα η μια στην άλλη. Αυτό γίνεται, καθώς από τη μία το καθημερινό ζητά την εκτόνωσή του στο Νότο και το εξωτερικό καθιστικό, την άμεση πρόσβαση προς την Ανατολή με την περίκλειστη αυλή της τραπεζαρίας και την πρόσβαση προς το δυτικό αίθριο και τον κήπο. Τα υπνοδωμάτια με τον προσανατολισμό τους εκμεταλλεύονται άμεσα το νότιο φως και την άμεση πρόσβαση στον εξωτερικό χώρο και τη θέα.

 Χαρακτηριστικό γνώρισμα των όγκων είναι οι δυο δίρριχτες κεραμοσκεπές με τη στέγη που καλύπτει το καθημερινό να προεκτείνεται κατά μήκος του, καταλύοντας τα όριά του και καθιστώντας το εξωτερικό καθιστικό μέρος της ογκοπλασίας. 

Ο σχεδιασμός της εκκλησίας ακολουθεί διαφορετική γραφή. Μονολιθική με καμπύλες και μικρά ανοίγματα, γίνεται μέρος της περιπλάνησης ενώ παράλληλα συμβάλλει μαζί με την κατοικία, στη δημιουργία της εσωτερικής -σαν αγκαλιά- αυλής.

Υλικά και υφές όπως πέτρα, κουρασάνι και ξύλο, χρησιμοποιήθηκαν με στόχο το συγκερασμό δομημένου και φυσικού περιβάλλοντος σε ένα αρμονικό σύνολο.

 

Συνεργασία με Parti Architecture

Η πρόταση αφορά τη συμμετοχή στον ανοιχτό σύνθετο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό προσχεδίων «Υποδομές Πρόνοιας και Πάρκο Γειτονιάς στο Δήμο Χανίων», όπου ως ζητούμενο τέθηκε ο σχεδιασμός ενός βρεφονηπιακού σταθμού, ενός κέντρου ημερήσιας φροντίδας ηλικιωμένων και ενός πάρκου γειτονιάς.

Η κεντρική ιδέα της πρότασης αντλεί έμπνευση από τον τρόπο με τον οποίον τα παιδιά ενστικτωδώς χρησιμοποιούν το χώρο, και πιο συγκεκριμένα τη σχολική αυλή, ως ένα δυναμικό πεδίο δημιουργίας, επικοινωνίας και ανάπτυξης. Η αυλή μεταφράζεται ως ένας πυρήνας γέννησης βιωμάτων στο χώρο, διαμορφώνοντας τη δημόσια εικόνα του, μέσα από ατομικές και συλλογικές πρακτικές. Η πρόταση προσεγγίζεται ανθρωποκεντρικά με τη δημιουργία ενός πυρήνα, ο οποίος ενεργοποιεί κι ενοποιεί τον κοινωνικό χαρακτήρα των δομών με τη γειτονιά, διαμορφώνοντας μια σκηνή, όπου ο καθένας μπορεί να εκτελέσει και να παράγει μια μοναδική ατμόσφαιρα σε αυτόν δημιουργώντας μια γέφυρα επικοινωνίας κι αλληλεπίδρασης.

Το κτιριακό σύνολο προσεγγίζεται ως όρια τα οποία επιτρέπουν την εισροή κίνησης εσωτερικά του οικοπέδου, διακόπτουν την επαφή όπου λαμβάνει χώρα σαφής εσωστρεφής λειτουργία και δημιουργούν ενδιάμεσα κατώφλια συνύπαρξης οργανωμένα γύρω από ένα σημείο αναφοράς. Με αυτόν τον τρόπο, η ιδιωτικότητα κλιμακώνεται χωρίς να χάνεται η αίσθηση του συνόλου, τόσο σε εννοιολογικό όσο και σε σχεδιαστικό επίπεδο. Με βάση τα παραπάνω οργανώνεται μια κεντροβαρική δομή αρθρώνοντας μία αλληλουχία “αυλών”: το πάρκο, η αυλή του βρεφονηπιακου και η πλατεία εισόδων, πάνω στην οποία κλιμακώνεται η αίσθηση του ιδιωτικού και του δημόσιου σε κάθε κλίμακα.

Σε σχέση με το κτιριακό σύνολο, προτείνονται δυο κτίρια λόγω του ότι οι λειτουργίες των δομών πρόνοιας, αφορούν σε δυο διαφορετικές ηλικίες οι οποίες παρουσιάζουν στοιχειώδεις διαφορές ως προς τις δραστηριότητες και ανάγκες εκτόνωσης τους. Η δραστηριότητα των νηπίων προτείνεται να είναι προστατευμένη και να λειτουργεί εσωτερικά ως προς τις υπόλοιπες λειτουργίες του βρεφονηπιακού, χωρίς όμως να αποκόπτεται από το σύνολο. Από την άλλη, η δραστηριότητα των ηλικιωμένων στηρίζεται στην εξωστρέφεια, την κοινωνικοποίηση και την ηρεμία. Οι είσοδοι των δυο κτιρίων βρίσκονται σε μια κοινή πλατεία διαφορετικών επίπεδων. Σε αυτήν, αστικές εγκαταστάσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους χρήστες των δομών και των κατοίκων, ενισχύοντας την μεταξύ τους αλληλεπίδραση κι επικοινωνία. Στο νότιο τμήμα του οικοπέδου αναπτύσσεται το πάρκο, το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε να εξυπηρετεί κάποιες οργανωμένες εγκαταστάσεις για τους κατοίκους της γειτονιάς, όπως αστικοί κήποι με αρωματικά φυτά και βότανα προσφέρουν την εμπειρία ενασχόλησης με την κηπουρική κι οργανωμένο χώρο δραστηριοτήτων για παιδιά για σωματική, πνευματική ανάπτυξη και κοινωνικοποίηση.  Ο βρεφονηπιακός σταθμός οργανώνεται γύρω από την αυλή , ως σημείο αναφοράς για τα παιδιά, η οποία όμως λειτουργεί ταυτόχρονα και ως το πεδίο σύνδεσης όλων των παραπάνω ελεύθερων χώρων, τονώνοντας την αίσθηση ενοποίησης των δομών με τη γειτονιά μέσα στο οικόπεδο. Πιο συγκεκριμένα, η είσοδος του βρεφονηπιακού βρίσκεται πάνω στον άξονα των αυλών επιτυγχάνοντας την οπτική σύνδεση τους. Οι λειτουργίες του οργανώνονται στο ισόγειο σε σχήμα «Π» με περιμετρική στοά, εκμεταλλευόμενοι τον νότιο προσανατολισμό και την εννοιολογική αναφορά στο κεντροβαρικό στοιχείο του σχεδιασμού, την αυλή. Η αυλή μπορεί να γίνει τμήμα του πάρκου, μέσα από το υγρό στοιχείο που διαχωρίζει και ταυτόχρονα ενοποιεί,  επιτρέποντας τη ζωή του κτιρίου να ενωθεί με το δημόσιο, διευρύνοντας τα όρια της και προσφέροντας μια επιπλέον ποιότητα στα παιδιά, αυτή του να συμμετέχουν σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, προσαρμόζοντάς τη στις ανάγκες τους και δίνοντάς τους τη δυνατότητα να εμπλακούν και να συμμετέχουν στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας.

Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στο βιοκλιματικό και παιδοκεντρικό σχεδιασμό. Βιοκλιματικά, η πρόταση προσεγγίστηκε μέσα από τη δημιουργία του κτιριακού όγκου σε Π με στοά και μεγάλα ανοίγματα στο νότο για το φωτισμό και τη εκμετάλλευση της ηλιακής θερμότητας το χειμώνα, τη χρήση υδάτινου στοιχείου στο νότο για δροσισμό το καλοκαίρι, της φύτευσης ανάλογα τον προσανατολισμό, χρησιμοποιώντας αειθαλή δέντρα στο βορρά και φυλλοβόλα δέντρα στο νότο. Η φύτευση, έχει χρησιμοποιηθεί κι ως εργαλείο για την οργάνωση των χώρων που αφορούν στα παιδιά, μέσα από την εποχικότητα, την καρποφορία και το συμβολισμό τους. Οι κατασκευές που έχουν σχεδιαστεί για τα παιδιά, βασίστηκαν στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους (όπως αδρή, λεπτή, ισορροπίας, φαντασίας, μίμησης) μέσα από την συμμετοχή τους στις νέες χωρικές δυνατότητες.