Το συγκεκριμένο έργο αφορά στην αρχιτεκτονική μελέτη των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων διώροφου διαμερίσματος στην Καλαμαριά.

Ο βασικός σχεδιαστικός άξονας κινήθηκε στην εξάλειψη του οπτικού κατακερματισμού των χώρων από την έντονη παρουσία τόσο των κολωνών όσο και των δοκαριών. Ταυτόχρονα, η επιθυμία για ένα ήρεμο και ζεστό περιβάλλον υπήρξε βασικό ζητούμενο για το σχεδιασμό του διαμερίσματος. Βασικό σχεδιαστικό εργαλείο αποτέλεσε η ξύλινη επένδυση, η οποία τρέχει περιμετρικά στην τοιχοποιία σαν μια ζώνη η οποία ξεδιπλώνεται, κάτω από το ύψος των δοκαριών, ενώ ο φωτισμός που τοποθετείται στο επάνω μέρος των επενδύσεων, τονίζει τη ζώνη αυτή και εξαϋλώνει το όριο μεταξύ επένδυσης και δοκαριών δημιουργώντας ταυτόχρονα και την αίσθηση του ψηλού στο χώρο. Ξύλινες επενδύσεις τοποθετούνται σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους και σε τμήματα της τοιχοποιίας των δωματίων φιλοξενώντας σε κάποια σημεία τους έπιπλα, ακολουθώντας μια κοινή σχεδιαστική γραφή στο διαμέρισμα. Η χρήση του ξύλου και οι φυσικές βαφές που εφαρμόζονται στους τοίχους προσφέρουν ένα γήινο κι οικείο αποτέλεσμα. Η παλέτα των υλικών του σχεδιασμού ολοκληρώνεται με το μάρμαρο και το μαύρο χρώμα που υπογραμμίζουν στοιχεία του σχεδιασμού αποδίδοντας μια δυναμική στο τελικό αποτέλεσμα. Η κουζίνα αντιμετωπίζεται ως μια ενότητα, όπου η νησίδα αποτελεί συνέχεια του μαύρου μαρμάρινου δαπέδου ενώ τα κλειστά ντουλάπια της αποτελούν τμήμα του κοινού ξύλινου επίπλου που μοιράζεται με το σαλόνι ενοποιώντας με αυτό το στοιχείο τους παραπάνω δύο χώρους.

Οι εξωτερικές λειτουργίες που οργανώνονται γύρω από την πισίνα, όπως εκείνη της τραπεζαρίας-bbq, εξωτερικού σαλονιού και ξαπλωστρών, δημιουργούν ζώνες ανάπαυσης προς την ανεμπόδιστη θέα προς την πόλη. Σχεδιαστικά αντιμετωπίζονται με κτιστές κατασκευές, οι οποίες μοιάζουν να ξεδιπλώνονται και να προβάλουν σα γλυπτικά στοιχεία στο χώρο.

Το συγκεκριμένο έργο αφορά σε ένα τυπικό διαμέρισμα πολυκατοικίας της δεκαετίας του ’60, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στη μελέτη αυτή, έγιναν οι ελάχιστες δυνατές καθαιρέσεις, ώστε να μην αλλάξουν θέση οι κύριοι χώροι και να ενοποιηθεί η ζώνη διημέρευσης κατά μήκος του διαμερίσματος. Με αυτόν τον τρόπο, επιτυγχάνεται μια φωτεινή ζώνη διημέρευσης, που την καθιστά ευάερη και ευήλια καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Οι υπόλοιποι χώροι, των δωματίων και του λουτρού, παραμένουν στη δεύτερη επιμήκη ζώνη που σχηματίζεται.

Ο σχεδιασμός των επίπλων έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην οριοθέτηση τόσο των λειτουργιών όσο και στην ενοποίηση των χώρων σαλονιού, τραπεζαρίας και κουζίνας, λειτουργώντας κι ως φίλτρο όπου χρειάζεται. Βασική προϋπόθεση στο σχεδιασμό ήταν μια μινιμαλιστική προσέγγιση των χώρων, ώστε να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον ηρεμίας για το χρήστη, μέσα από καθαρές και λιτές φόρμες. Η επιλογή του συνδυασμού του λευκού χρώματος με το δρυ, σε συνδυασμό με τη σχεδιαστική προσέγγιση των επίπλων, όπου ο δρυς έρχεται να χρησιμοποιηθεί ως σκελετός  που συγκρατεί λευκούς όγκους, αποδίδει μια ενιαία αντιμετώπιση σχεδιασμού και μια θερμή ατμόσφαιρα στην κατοικία, που ενισχύεται με το ξύλινο δάπεδο.

Σχετικά με το παιδικό υπνοδωμάτιο, η πρόταση αφορά σε ένα δωμάτιο για δύο παιδιά, με μια παραλλαγή στην κατασκευή της κουκέτας, όπου η ζώνη ύπνου τοποθετείται στο κάτω τμήμα και στο επάνω δημιουργείται μια επιπλέον ζώνη παιχνιδιού, σε μορφή τούνελ. Ο σχεδιασμός της έχει προσεγγιστεί παιδοκεντρικά, ενισχύοντας την ανάπτυξη αδρών κινητικών δεξιοτήτων, το αίσθημα της ανακάλυψης, της περιπέτειας και της ιδιωτικότητας. Το έπιπλο του γραφείου σχεδιαστικά έχει προσεγγιστεί ως μια ενιαία φόρμα, όπου οι καρέκλες αποτελούν μέρος της και το παιδί μπαίνει σε μια διαδικασία παιχνιδιού προκειμένου να τις ανακαλύψει. Ο σχεδιασμός τους έχει γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν αποθηκευτικό χώρο στο κάθισμά τους. Οι τόνοι παραμένουν ζεστοί, προσπαθώντας να υπάρχει μια ενιαία αντιμετώπιση με το υπόλοιπο διαμέρισμα.

 

Πρόκειται για ανακαίνιση διαμερίσματος σε νεοκλασική πολυκατοικία του μεσοπολέμου, στη Θεσσαλονίκη. Βασική πρόθεση ήταν να γίνει η ελάχιστη δυνατή παρέμβαση στα αρχιτεκτονικά στοιχεία που παραπέμπουν στο χαρακτήρα του διαμερίσματος, ενώ ταυτόχρονα να προστεθεί μια σύγχρονη σχεδιαστική γλώσσα, μέσα από καθαρές και λιτές φόρμες, σε συνδυασμό με τη χρήση χρώματος.

Ο γύψινος διάκοσμος, το ξύλινο δάπεδο και οι τυπολογίες των κουφωμάτων διατηρήθηκαν στην αρχική τους μορφή, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιήθηκαν ως αναφορές για τα νέα δωμάτια που δημιουργήθηκαν. Λόγω της αρχικής διάταξης, σε συνδυασμό με τις νέες ανάγκες των ιδιοκτητών, χρειάστηκε να μεταφερθεί η κουζίνα δίπλα στο χώρο του σαλονιού. Με αυτόν τον τρόπο η ζώνη διημέρευσης τοποθετήθηκε στην μια πλευρά του διαμερίσματος, δίπλα στην είσοδο, ενώ από την άλλη πλευρά χωροθετήθηκαν εκ νέου το υπνοδωμάτιο, ένας ξενώνας-γραφείο και το λουτρό. Η πιο σημαντική αλλαγή είναι η νέα θέση της κουζίνας, η οποία έχει πια κεντροβαρική σημασία στο χώρο, σε σχέση με την παλιά θέση της που ήταν αποκομμένη και τοποθετημένη στην πίσω πλευρά του διαμερίσματος, καθώς με την καινούρια διάταξή της ενοποιεί το σαλόνι και την τραπεζαρία. Το χρώμα της κουζίνας έρχεται να τονίσει τη σημασία της, τόσο ως πυρήνα της ζώνης διημέρευσης όσο και ως μια νέα προσθήκη. Ο χώρος του ξενώνα-γραφείου χωροθετήθηκε παράλληλα στον υφιστάμενο διάδρομο του διαμερίσματος, χρησιμοποιώντας διπλή εσωτερική πόρτα με γυαλί, ώστε όταν είναι κλειστή να επιτρέπει το εξωτερικό φως να φωτίσει το διάδρομο του διαμερίσματος και όταν ανοίγει ο παραπάνω χώρος να ενοποιείται με το υπόλοιπο διαμέρισμα. Η γύψινη κορνίζα που βρίσκεται περιμετρικά των χώρων διημέρευσης συνεχίζεται και στο χώρο των υπνοδωματίων και του μπάνιου, δημιουργώντας οριζόντιες ζώνες στους χώρους, οι οποίες τονίζονται με τη διαφοροποίηση των χρωμάτων.

Πρόκειται για τον εσωτερικό σχεδιασμό διαμερίσματος στην Κέρκυρα. Τα μεγάλα ανοίγματα με την άμεση οπτική επαφή με την πόλη και ταυτόχρονα το τζάκι στο κέντρο των χώρων διημέρευσης αποτέλεσαν βασικούς σχεδιαστικούς άξονες στο συγκεκριμένο έργο. Γύρω από την φωτιά έρχεται και οργανώνεται το σαλόνι ενώ η τραπεζαρία τοποθετείται ενδιάμεσα αυτού με την κουζίνα ως ένα σημείο μετάβασης και ορίου. Το άπλετο φως, οι ανοικτές γήινες αποχρώσεις, το ξύλινο δάπεδο και οι ξύλινες επενδύσεις στις οροφές δημιουργούν ιδανικούς χώρους για χαλάρωση και οικειοποίηση. Μαζί με τους παραπάνω χώρους συγκαταλέγονται στο συγκεκριμένο διαμέρισμα στην κοινόχρηστη ζώνη του ένα μπάνιο και ένα δωμάτιο-βεστιάριο τα οποία ακολουθούν σε υλικότητες και υφές τους παραπάνω χώρους διημέρευσης.
Συνεργασία με την αρχιτέκτονα Λουκία Βεντούρα.

Πρόκειται για πρόταση διαμόρφωσης εσωτερικού χώρου διώροφου διαμερίσματος σε αστικό περιβάλλον. Στο συγκεκριμένο διαμέρισμα υπήρξε έντονα η ανάγκη να διαχωριστούν οι λειτουργίες του σαλονιού από αυτές της κουζίνας. Η εγκατάσταση ενός κεντρικού επίπλου έρχεται να οργανώσει το χώρο λειτουργικά. Ένα τμήμα του επίπλου λειτουργεί ταυτόχρονα και ως φίλτρο μεταξύ κουζίνας και σαλονιού, διατηρώντας κρυμμένη την περιοχή της κουζίνας όπου παρασκευάζεται το φαγητό μέχρι ένα ύψος και από εκείνο το σημείο και πάνω οριζόντιες περσίδες επιτρέπουν το φως να περάσει στην κουζίνα και να δημιουργήσει μια πιο ελαφριά κατάσταση στο κοινό χώρο. Ταυτόχρονα, την κατασκευή αυτή αγκαλιάζει το έπιπλο της τραπεζαρίας με ένα οριζόντιο στοιχείο, ενοποιώντας και διαχωρίζοντας την ίδια στιγμή την κουζίνα από το σαλόνι. Έχουν επιλεχθεί ζεστοί τόνοι, χρησιμοποιώντας ξύλινο δάπεδο, αποχρώσεις του καφέ στα έπιπλα και γήινοι τόνοι στα υφάσματα. Μια γυάλινη κουπαστή τοποθετείται στη σκάλα που οδηγεί στα υπνοδωμάτια ώστε να γίνεται πιο έντονη η αίσθηση ενοποίησης των δύο επιπέδων.